C. Jung zajmował w odniesieniu do snów odmienne stanowisko niż Z. Freud. W rozumieniu Junga głównym zadaniem snu jest nawiązanie kontaktu i dialogu pomiędzy świadomością a nieświadomością. Te dwa obszary nie są równoważne, ale kontakt między nimi jest ważny dla zdrowia psychicznego i równowagi człowieka.
Z punktu widzenia Junga za pomocą snów nieświadomość wysyła ważne komunikaty do świadomego umysłu, a zadaniem analityka jest pomóc śniącemu usłyszeć, zrozumieć, dostrzec te komunikaty, nauczyć się podążać nimi w swoim życiu.
W analitycznym podejściu Junga sny niczego nie maskują ani nie zniekształcają, sny po prostu używają innego, niezrozumiałego dla świadomości języka.
Ponieważ świadomość jest ograniczona, zajmuje bardzo nieznaczny obszar, a nieświadomość daje dużo, kontroluje nasze życie, więc sny pomagają zlokalizować bolesne napięcia, ewentualne niedopasowania, dysonanse między świadomością a nieświadomością.
Człowiek stara się kierować swoim życiem, ale bez zrozumienia wskazówek nieświadomości, bez budowania relacji między świadomością a nieświadomością nic się nie dzieje.
Dla Junga zrozumienie języka nieświadomości jest bardzo ważne, co objawia się nie tylko w snach, ale także w baśniach, starożytnych mitach, legendach, rytuałach i obrzędach religijnych.
Wszystko to jest odzwierciedleniem języka nieświadomości zbiorowej. A żeby zrozumieć język snów, możemy oprzeć się na naszej znajomości mitów, baśni i starożytnych rytuałów.
Symbolika w psychologii analitycznej C. Junga ma fundamentalne znaczenie. Symbol w psychologii analitycznej jest rozumiany inaczej niż w psychoanalizie. Jung uważał pracę z symbolami w psychoanalizie za pracę ze znakami uniwersalnymi.
Według Junga interpretacji symbolu można nieskończyć, bo nie ma tu obiektywizmu, a symbol może zawierać wiele.
Jung zidentyfikował mechanizmy powstawania snów. Należą do nich: kontaminacja (połączenie nieprzystających do rzeczywistości obrazów lub zdarzeń, przekształcenie ich w obrazy fantastyczne lub nierealne), kondensacja (połączenie różnych elementów w jeden), powielanie (powtórzenie lub podwojenie tego samego elementu dla podkreślenia jego znaczenia), konkretyzacja (reprezentacja kompleksów lub archetypów nieświadomości w spersonalizowanej formie, np.
archetypu cienia w postaci ciemnej postaci), dramatyzacja (ekspresja treści w formie narracji dramatycznej z ekspozycją, fabułą), a także jako pewne archaiczne mechanizmy przekładające nieświadome treści na formy archetypowe.
Aby zrozumieć symbolikę snów, Jung zastosował metodę amplifikacji, która stosowana jest zarówno na poziomie indywidualnym (osobowość śniącego), jak i zbiorowym (poziom nieświadomości zbiorowej, warstwa kulturowa) i transcendentalnym (poziom archetypów mentalnych).
Skutkuje to bardzo szerokim uwzględnieniem różnych znaczeń, jakie może zawierać sen.
Stosowanie metody amplifikacji wiąże się z symboliczną funkcją psychiki. Umożliwia doprecyzowanie znaczenia konkretnego fragmentu życia śniącego, jego fantazji czy snów, co ma wyraźnie charakter symboliczny. Metoda amplifikacji umożliwia wyjaśnienie znaczenia symbolu, gdy bada się wiele różnych skojarzeń z badanym symbolem.
Ponieważ głównym motywem psychologii analitycznej jest indywiduacja; głównym celem pracy ze snami jest znalezienie sposobów na indywiduację osoby, gdzie nieświadomość jest przewodnikiem tej indywiduacji.